نيست كه جواب دهد . پس آسمان و زمين هستند . و در « توحيد » صدوق با سند خود از حضرت امام رضا عليه السّلام روايتى را نقل مىكند كه در ضمن آن حضرت استشهاد به كلام أمير المؤمنين عليه السّلام نموده و آن حضرت در ضمن بيان معانى حروف هجاء در معناى « م » ميفرمايد : فَالْمِيمُ مُلْكُ اللهِ يَوْمَ الدِّينِ ؛ يَوْمَ لَا مَالِكَ غَيْرُهُ ، وَ يَقُولُ اللهُ عَزّ وَ جَلَّ : لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ؟ ثُمَّ تَنْطِقُ أَرْوَاحُ أَنْبِيَآئِهِ وَ رُسُلِهِ وَ حُجَجِهِ ، فَيَقُولُونَ : لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ الحديث . « 1 » « پس معناى حرف ميم مُلك خداست در روز جزا ؛ روزى كه مالكى غير از خدا نيست ، و خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد : قدرت و سلطنت در امروز براى كيست ؟ در اين حال ارواح پيامبران و مرسلين از آنها و حجّت‌هاى الهيّه به گفتار در آمده و چنين پاسخ ميدهند كه : قدرت و سلطنت اختصاص به خداى واحد قهّار دارد . » از اين روايت استفاده مىشود كه ارواح پيامبران و مرسلين و حجج الهيّه در آن زمان موجودند . و در « أمالى » صدوق روايت مىكند از جميل بن دَرّاج از حضرت صادق عليه السّلام كه : إذَا أَرَادَ اللهُ عَزّ وَ جَلَّ أَنْ يَبْعَثَ الْخَلْقَ أَمْطَرَ السَّمَاءُ عَلَى الارْضِ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً ؛ فَاجْتَمَعَتِ الاوْصَالُ ، وَ نَبَتَتِ

--> ( 1 ) « توحيد » صدوق ، باب 32 ، حديث 1 ، ص 234